Pico One aan boord :-)

Hoe fijn zou het niet zijn om met één toestel de toestand van beide batterijen te monitoren, en tevens de inhoud van je brandstoftank.
Wat eerst bedoeld was als een 'folieke', werd uiteindelijk toch werkelijkheid: ik kocht bij Sailspecials een Pico One, met bijhorende shunt.
Het was een actiepakket: de Pico +1, samen met Shunt SC302T.

Shunt SC302T

Aansluiten viel nog wel goed mee, al moest er eerst een en ander verwijderd worden: de huidige voltmeter, de ampere-meter en de brandstofmeter.
Om geen nodeloze bedrading te moeten plaatsen tekende ik eerst, thuis, een schema zodat eventuele reeds aanwezige draden hergebruikt konden worden.
De opzet van Simarine (=fabrikant van het gebeuren) heeft dat goed gezien: de Shunt monteer je vlakbij de batterijen en brandstoftank. Er loopt enkel een datakabel van de shunt naar de display.
Nu is een Midget 26 een dankbare boot voor dergelijke zaken: je kan redelijk goed overal bij. Kabels bijplaatsen of aanpassen is geen onmogelijke klus.
Ik plaatste de Shunt tegen het schot van het batterij-vak. Eerst leek het me wel handig om de Shunt IN het batterijvak te plaatsen, maar uiteindelijk leek het me veiliger, deze uit dat vak te houden, vooral voor de datakabel.

Jammer van de bestaande openingen

Zo'n 4 uur later kwam er leven in de display.
Eerste boodschap: "No devices".... Chuck, wat is er fout?  Alles nog eens nalopen, overal checken of er geen losse verbindingen zijn... niets fouts te vinden.
"Hoe kan dat nou?".
Misschien toch maar eens de handleiding lezen :-D
En ja hoor: bij het opstarten hoort deze boodschap te verschijnen :-P



Zonder handleiding is het toch wel wat ingewikkeld denk ik: je moet de batterijen programmeren in het display: naam geven, bepalen op welke poort je ze aangesloten hebt, hun capaciteit, etc.
Ook vraagt de display naar extra gegevens zoals de waarden C20 en C10 van je batterijen.

Ook de brandstofmeter moet je 'programmeren', maar dat is lastiger: je moet minstens twee calibratiepunten ingeven.  Nu heb ik de huidige meter in de tank aangesloten, eentje van het weerstandstype. Dat hoort te werken, maar ik heb geen technische gegevens van deze meter. Enkel het merk weet ik: VDO.

VDO capaciteitsmeter in de
brandstoftank
kan hergebruikt worden

Een serie-nummer staat er niet op, al zijn er verschillende cijfers leesbaar.
Ik vermoed dat het een weerstand is van 0 tot 90 Ohm, waarbij 90 Ohm=vol is.
Een zoektocht op internet leverde weinig op.  Enige dat ik momenteel kon doen, is naar VDO in Nederland mailen.

"Ik zeil in Zeeland" verkrijgbaar in de bib :-)

Enkele dagen geleden een verrassing van formaat gekregen.  Niet dat iemand mij iets kado gaf, maar wel zeer verrassend nieuws.

Via Facebook kreeg ik plots een bericht van een landgenoot.  Hij vroeg me wat over solo-zeilen, en liet weten dat hij mijn boekje 'Ik zeil in Zeeland' heel interessant vond.
Hij had het boekje... geleend in de bibliotheek in Boechout :-)

Nooit gedacht dat mijn boekje uiteindelijk ook in een bibliotheek terecht zou komen.

"Ik heb net je boek gelezen (uit de bib van Boechout...). Goed geschreven, en heel erg interessant, ook omdat er veel parallellen zijn."

Extra stopcontacten in het keukenblokje

Die Midgets zijn heel uitgekiend.  Ik kan er enkel maar lof over uitspreken.
Enige minpuntje, als we het over elektriciteit aan boord hebben, is het ontbreken van stopcontacten aan het keukenblokje.
Daar heb ik voorbije weekend een mouw aan gepast :-)

Vorige winter had ik al een elektrisch bordje geplaatst in de bak achteraan.
In dit bordje zit een automaat 10A en een differentieel van 30mA.
Op dit bordje sloot ik het bestaande 230V net aan, dat bestaat uit een stopcontact in het schakelpaneel, en een stopcontact in de zijwand van de kaartentafel.

Om aan het keukenmeubel te geraken wilde ik eerst onder de vloer door een nieuwe draad trekken en deze aansluiten achter het schakelpaneel, maar simpel is dat niet, op een Midget 26.
Maar dan bedacht ik een betere oplossing: een nieuwe draad vanaf het bordje in de bak achteraan, onder de slaapkooi aan stuurboord, een kort stukje door het motorruim, en dan onder de vloer door naar het keukenmeubel.
Enige ' gekke' is nu dat deze draad even door de inspectieopening van de dieptemeter gaat, die onder dit keukenmeubel zit, maar daar kan ik wel mee leven :-)

Voila, nu hebben we 230V aan het keukenmeubel voor een waterkokertje.
Laat de koffie maar komen ;-)

Zo klussen aan boord, brengt wel rommel mee :-D

Volkerak by night :-)

Straffe koffie... nooit gedacht dat mijn laatste zeiltochtje dit zeilseizoen eentje in het duister zou worden.
Die straffe koffie kan je alvast letterlijk nemen, want zo in het donker een hoeveelheid oploskoffie inschatten valt nogal tegen  :-D

Ik lag afgemeerd aan de noordzijde van de Volkeraksluis toen ik zo rond 4u 's morgens de weerberichten controleerde.  In mijn hoofd ging het een redelijk mooie zondag worden, maar plots bleek dat helemaal niet meer waar te zijn: regen vanaf 9u...
Wow, dat is een vervelende voorspelling.
Snel, heel snel, maakte ik onze Dobber vaarklaar, en nog geen uurtje later lag ik al in de sluis om de tocht aan te vatten naar onze haven.
Ik had al wel in het donker gezeild, zelfs op het linke af (Greveling waar geen enkele boei verlicht was), maar nu kreeg het een extra dimensie door de vele vrachtschepen die blijkbaar dag en nacht door varen.

Eentje bleek helemaal niet te varen, maar lag warempel voor anker en dan nog wel krek in mijn vaarroute.
Ik zag twee witte lichten die ik eerst niet goed kon thuis brengen.  Een ankerlicht, en een tweede wit licht wat verderop, dat geenszins een heklicht kon zijn.
Naarmate ik dichtbij kwam doemde de boeg van een groot vrachtschip op.

Dobber schoof rustig voorbij toen plots de schroeven in gang schoten en de boot vaart begon te maken.  "Hey, die kerel had me toch gezien he???".
Het vrachtschip maakte vaart terwijl zijn stuurcabine nog omlaag was, achter de stapel containers...  niet echt verstandig lijkt me, zo was zijn blinde hoek wel heel erg groot.

Dobber schoof rustig voort aan een kalme vaart van om en bij de 2 knopen.  Meer dan genoeg tussen boeien, recreanten tonnetjes, boeien voor het speedkanaal, een paal aan de Galathese haven, en enkele laagvliegende sportvissertjes. Zelfs in dit duister zie je soms een wit lichtje voorbij schieten, alsof het een vallende ster was.

Tegen dat ik aan onze havengeul arriveerde werd het net licht en kon ik bij het eerste daglicht afmeren in onze haven.

Dat was nu eens een verrijkend tochtje :-)

Mr. Gibbs kan ook zeilen :-D

Voor wie op een dwaalspoor geraakte door de titel: Mr. Gibbs is de bijnaam die ik mijn stuurautomaat geef.
Sinds kort heb ik een Mr. Gibbs 3.0 aan boord, een Simrad TP22.
Meer over de installatie schreef ik in een eerdere blog.

Een goede week geleden deden we de maiden, op motor.
Ondanks de behoorlijke afwijking qua installatie tussen de voorschriften en de echte situatie deed de automaat het goed.
Nu was een tweede test aan de orde: hoe 'zeilt' Mr. Gibbs?

Aardig vroeg, hooguit een uurtje na 'zonsopgang', voer ik uit.
(Zonsopgang is wat optimistisch omschreven, het was grijs, koud, en nogal vochtig weer)
Uiteraard had ik weerom het brugje aan mijn been...  dat is een vast ingredient bij de zeiltochten, net zoals aardappelen bij uw menu thuis  :-D




Nog in het geultje kon ik de zeilen hijsen zodat ik mooi onder zeil aan de monding in het Volkerak kom.  Maar daar had ik het mezelf dan wel moeilijk gemaakt.  De wind was Oost, en ik wou naar de Volkeraksluizen zeilen.
Net toen ik op het Volkerak arriveerde passeerde er een ware trein van vrachtschepen uit het Schelde-Rijn kanaal.  Ik kon geen lang rak naar de overzijde maken, en moest dus voortdurend korte rakjes zeilen.  De vrachtschepen hadden voorrang, daar moest ik niet flauw over doen.
Her en der lag er nog een sportvissertje, dat maakte het nog wat uitdagender.

Als dan eindelijk die hele vloot voorbij was, en er ook geen tegenliggers meer waren, kon ik een lang rak zeilen en kon Mr. Gibbs op.  De koers was scherp en de wind tussen de 10 en 17kt.
De boot had een helling van 10 graden en in de vlagen tot 15 a 20 graden.





Bij de vorige boot, een Friendship 26, durfde de stuurautomaat in een vlaag, en bij grote helling, wat 'tilt' slaan.  Nu deed Mr. Gibbs het voortreffelijk.
Voorwaarde is wel dat je de zeilen goed trimt.  Als de trim goed zit, is de uitslag van de stuurautomaat bij de grootste correctie hooguit 2 a 3cm.

Stuurautomaat wordt opzij gehouden
door een eenvoudig touwtje.

Ik moest vorige keer ook nog een oplossing vinden om de stuurautomaat opzij te houden, als ik hem niet nodig heb. En wel zo, dat ik hem snel en makkelijk kan plaatsen en inschakelen wanneer nodig.
De beste oplossing tot nu toe is een simpel touwtje.

Overigens is mijn andere 'stuurautomaat', Mr. Gibbs 2.0, niet afgeschreven.
Dat eenvoudige stootwilletje is nog steeds handig om de helmstok even snel 'vast' te zetten als ik solo de boot de box invaar of uitvaar.
Gelukkig kunnen de gebroeders Gibbs het tot nu toe goed met elkaar vinden :-D

Redelijk rustig zeilweer om de stuurautomaat
te testen onder zeil

De solo-vlag.
Benieuwd hoe vaak je die ziet, in combinatie met
een stuurautomaat :-)

Mr. Gibbs 3.0.= de maiden

Het was eindelijk zover.  De Simrad TP22 kon zijn diensten bewijzen.
Het sokkeltje was klaar, het stopcontact geplaatst in de bakkist achteraan.
Met de grotere offset in het achterhoofd was ik benieuwd hoe deze stuurautomaat zich zou gedragen.
Zoals in mijn vorige blog beschreven, moest de afstand tot de as 46cm zijn, nu is die een slordige 88cm.  Hierdoor moet de reactie van de stuurautomaat feller zijn, dan normaal.

De eerste test was een traject op motor.  De wind stond uit een vervelende hoek om richting Numansdorp te varen, dus ideaal om mijn nieuwe Mr. Gibbs eens aan het werk te zetten.
Dat ging prima. Voor zo ongeveer een dik half uur mocht ie de steven richting Volkeraksluizen sturen.  De stuurautomaat deed het prima.  De uitslag nooit meer dan pakweg 3cm.

Onderweg moest ik wel een oplossing vinden om de stuurautomaat makkelijk opzij te hangen als hij niet nodig is. Dat werd een touwtje zoals ik vroeger ook op de FS22 deed.

Daags erna zat de wind beter, en konden we de weg terug wel goed zeilen.
Ook nu schakelde ik de stuurautomaat een poos in.
Zoals in de handleiding aangeraden trimde ik de zeilen zo goed mogelijk, en deed de stuurautomaat zijn werk naar behoren op een zowat halvewinds rak.
Ook nu was e uitslag niet te groot.

Voor een stukje rechtdoor varen zal deze stuurautomaat zijn werk vast prima doen.
Of hij ook goed werk gaat leveren als de boot wat helling heeft, dat moet ik nog uitzoeken.
Ook de prestaties in golfslag weet ik nog niet.

Wordt dus vast nog vervolgd.

Nieuwe stuurautomaat op onze Midget 26

We kozen uiteindelijk voor een Simrad TP22.
De Simrad TP10 zou theoretisch nog net volstaan voor een boot van 3,7 ton, maar dan is het beter om voor de Simrad TP22 te gaan. Die volstaat voor boten tot 5 ton.

De installatie-instructies zijn voor zowel de Raymarine TS2000 als de Simrad TP22 dezelfde:
tussen het pinnetje op je helmstok en het busje in de sokkel moet 595mm zijn, haaks op de helmstok gemeten.
Een andere parameter is dat de afstand vanaf de as van het roer tot aan het pinnetje op de helmstok 460mm moet zijn, maar daar kan je op de Midget 26 onmogelijk aan voldoen.
(Meer hierover in een aparte blog: https://mymidget26.blogspot.com/2019/08/mr-gibbs-dan-toch-maar-vervangen.html)

Door middel van een stuk karton en een vouwmeter begon ik een poging te ondernemen het zaakje in te meten en een sokkeltje te ontwerpen.  Geen sinecure, op een boot waar niks recht is :-D
In elk geval is de afstand van de roeras tot aan het pinnetje een 880mm, een stuk meer dan de voorgeschreven 460mm.
Dit betekent volgens mij alvast dat de functie 'Tack' met de stuurautomaat nooit zal werken.

 Na met opmeten maakte ik met een stuk meranti een sokkeltje.  Dit sokkeltje moest ik ietsje concaaf uitvijlen om het busje en het pinnetje op de juiste hoogte te krijgen.








De proefopstelling is nu gebeurd, het pinnetje in de helmstok geplaatst.
Ook is er een oplossing gevonden waar je de stuurautomaat plaatst als hij werkloos is.
De sokkel is weer mee naar huis om af te werken. Volgend weekend gaan we de maiden varen met Mr. Gibbs 3.0  :-)

Twee delen meranti samen kleven met epoxy

Een bezemsteel en een stuk schuurpapier deed de truc

De twee boogjes zijn een recupje van een oude beugel

Proefopstelling

Mr. Gibbs 3.0 in proefopstelling