Gaat nog in orde komen, dat wierpotprobleem

Vanmorgen vertrokken in kanaal naar Middelharnis, rond 7u30.

Ik wou eerst naar Hellevoetsluis, maar de onweersvoorspellingen voor zaterdqg werden uitgebreid, en me morgen, zaterdag, moeten haasten om van Hellevoetsluis tot in Willemstad te geraken, leken me niet zo fijn.

Yachting Willemstad had immers een nieuw deksel voor mijn 'nieuwe' waterpomp in stock en dat dekseltje wil ik zeker te pakken krijgen.

Omdat de plek in Willemstad enkel de dag zelf te reserceren was, ging ik er maar gelijk naartoe. Ik boekte intussen via de website van de stadshaven, en belde ze ook. De dame hielp me goed verder. Echter: ik kon er pas in na een bevestiging van de jachthaven De Batterij en die bevestiging bleef uit.

Dan maar een rondje Tiengemeet.

Na het rondje had ik nog steeds geen bevestiging dus riep ik de haven maar even op via VHF: "oh, ik weet van niets, maar legt u hem maar in die box".

Wat later lagik prima afgemeerd en haastte me meteen naar de yachtwinkel.

Het nieuwe dekseltje lag netjes klaar en eens weer aan boord verving ik het meteen.

Het verschil tussen het oude en het nieuwe deksel is duidelijk.

Ik acht de kans groot dat het probleem nu echt wel van de baan is, maar de test zal pas maandag zijn, sant morgen, zaterdag geven ze onweders, en zondag stormachtige wind.

Twee dagen rust in Willemstad: tijd om de nodige klusjes te doen, en wie weet: nog eens schilderen.

Schilderachtig Middelharnis

 's Morgens vroeg zei ik reeds gedag aan wsv De Dintel. Zeer goedkoop liggen, maar je moet er de stalen steigers wel voor lief nemen.

Eens op het Volkerak was er volgens mij van de voorspelde 8 knopen wind geen sprake. Ik mat zelfs 14 knopen. De reef, die ik net losgemaakt had, maakte ik weer vast.

Tegen 8u15 kon ik de sluis in, samen met een vrachtschip, en dat met wind pal achterop.  Als solo-zeiler vind ik dat toch 'sluisje doen 2.0'. Ik hield maar goed afstand. Die schroeven malen stevig bij vertrek.

Na de sluis wou mijn innerlijk stemmetje stoppen. Angst is nooit een goede raadgever, maar het was het feit dat het baaitje na de Volkeraksluis volzet was (nota bene o.a. twee Midgets), dat ik verder moest.

Was ik even blij dat ik de reef had laten zitten, in combinatie met kleine fok! Er kwam een bui voorbij en de vlagen tikten rond de 21 knopen.  Het was zeker geen rustig zeilweer.

Eens aan Middelharnis, mijn bestemming, begonnen de zenuwen flink te spelen.  Afmeren met veel wind geeft mij extra stress.

Uiteindelijk zag ik een groen bordje aan het begin van het kanaal. Effe vol gas achteruit (link bij veel wind op kop!) en dan gauw indraaien bij volgas (al even link bij beperkte ruimte).  Maar bon: ik lag!

Bleek nadien dat dit allemaal prive plaatsen zijn, maar ze zullen me niet wegsturen met deze wind, zei iemand in dat haventje.

Voorzieningen zijn er overigens niet, maar ben al blij dat ik beschut lig.

Tijdens het zeilen checkte ik de wierpot: leeg!  Hoe ik dat stomme probleem ooit opgelost krijg wordt steeds meer een raadsel.  Ik denk nu aan een nieuw deksel voor de, overigens nieuwe, waterpomp.

Na wat rust is het me overigens gelukt om eens te schilderen.  Een atelier aan boord, wie kan dat zeggen 😁

Nieuwe bestemming, zo dichtbij

 Ze gaven veel wind, en onweders.

Dat eerste was er zeker, de onweders bleven uit.

Omwille van de windrichting, en het tij, leek het me onzinnig om verder richting Goes te zeilen. Die bestemming zal voor later in mijn vakantie zijn.

Nu dan maar 'mee met de wind'.

Maar eerst solo uit die box geraken. Met dwarse wind, nooit simpel.

Dankzij de kikkers op de boot van mijn buur ( gisterenavond gevraagd of dat ok is, dat ik ze gebruik) kon ik net kort genoeg, tegen de wind in, uit de box.

Op de Oosterschelde mat ik wind tussen 16 en 23 knopen. Blij dat ik een reef stak, EN mijn kleine fok.

Ik denk dat ik aan rompsnelheid zat, aan de 'jimmies' van mijn roer te voelen.

In amper anderhalf uur lag ik al in de Krammersluis.  De sluiswachter deed bijzonder zijn best om te voorkomen dat ik aan de wachtsteiger moest afmeren.

Als enige in de sluis rond 9u 's morgens, zalig.

Hoe die schipper nog iets kan zien is me een raadsel

Het stuk op de volkerak was levendig te noemen. Slalom op fok alleen tussen de vrachtschepen, pal voor de wind (wat dan ook de reden was dat ik het grootzeil, in de luwte van de 'Noordplaat', gestreken had.)

Tegen 12u liep ik binnen in Dintelmond en meerde af aan de wachtsteiger die ik daar zag.

Dat bleek wsv De Dintel, en niet Waterkant, waar ik op mikte.

Ook goed op zich, maar hun stalen steigers noem ik toch 'rompvernielers'. Stalen hoeken zonder bescherming: Als solo-zeiler is dat bij veel wind niet echt een fijn gevoel.

Om aan mijn stappen te geraken heb ik na de middag een wandeling gedaan naar de AH in Dinteloord. In 30min te doen als je goed doorstapt.

De twee Kasteelbiertjes die ik daar kocht zullen me prima smaken!

Wat de wierpot betreft: bij aankomst weeral zo goed als leeg. Daar word ik alsmaar nukkiger om 😨

Sint-Annaland

 Vandaag wou ik in St. Annaland gzraken, temeer om wat inkopen te kunnen doen, en drinkwater in te slaan.

Best vergrok ik erg vroeg, de windrichring zou me dan nog wat gunstig zijn.

Rond 6u lag ik al in de Volkeraksluis, en Warempel: ik kon het ganse Volkerak uit zeilen tot aan de Krammersluis.

De Krammersluis ging vrijwel meteen open, ik hoefde niet te wachten.

Twee boten voor me bleken geen zin te hebben om tot vooraan door te varen, ze legden zich vast halverwege.

Gelukkig was er niemand na mij en kon ik er nog bij.

Het tweede deel, tot in St.Annaland was op motor: wind op kop en die bleef maar toenemen.

Het afmeren in de box ging moeizaam en zonder hulp had het best moeilijk geweest deze Midget in zijn box te krijgen met pakweg a6 knopen zijwind.  In zijn achteruit, zo der paken vooraan zeer lastig.

Eens afgemeerd ging ik nog eens een 'wierpot-check' doen... wierpot weerom leeg!

Ten einde raad liep ik eens binnen bij de jachtwerf Mariteam en vroeg daar waar zij nog aan zouden kunnen denken: deksel van de waterpomp...  Bon, gelijk een nieuw deksel besteld, want de leut is daar al lang af...

Mijn bezoek aan Jumbo nadien was wat teleurstellend: voor vegans is een Jumbo een ware woestijn.

Vegan nasi bestaat nog steeds niet dus ging ik die maar zelf maken.

Recept is anders simpel (voor een 1-pits spiritusvuurtje)

- een hoeveelheid rijst koken, en evenopzij zetten

- tijdens het koken van de rijst een verse ui snijden (voor de perfectionisten zoams ik: klein en vierkant :-) )

- ui bakken in de wok, samzn met Garden Gourmet Filetstukjes - chicken style)

- erwtjes en worteltjes (uit bokaal weliswaar) toevoegen en de rijst.

- pili pili poeder erbij, beetje soja saus

- zaakje wat laten prutelen, al roerend.

Voila, nasi ready.

Tiengemeet

Ik kreeg het creatieve plan om eens een olieverfschilderijtje te gaan maken op eiland Tiengemeet.

Tegen 7u30 voer ik op motor naar de passantensteiger aan het eiland.

Zoals wel vaker maakte ik me al zorgen om in die smalle geul te gaan afmeren, maar het ging vlot. In zijn achteruit is een Midget misschien wel koppig, maar het ging weerom prima.

Gepakt en gezakt trok ik op pak, maar een succes werd het niet: ofwel geen mooi zicht, ofwel teveel wind,ofwel te heet in de zon.  Het schildersgerief ging weer aan boord en ik trok er te voet op uit naar het bezoekerscentrum en terug.

Na 11 jaar rondtoeren in deze regio vond ik het stilaan beschamend om nog steeds niet gewandeld te hebben op Tiengemeet.

Tegen twaalf uur voer ik weer uit, deze keer op zeil, en pikte een boei in het baaitje aan de Volkeraksluis.  Zoooo rustig hier... tot de scouts verscheen, maar toegegeven: hun capriolen met hun vletten zijn soms het bekijken waard.

Terug naar af

Vanmorgen om 5u30 uitgevaren in Stellendam. Dat pikte wel.  Slecht, en weinig, geslapen door de warmte. Eens buiten zette ik de genua en grootzeil, maar de wind was maar magertjes.

Wel was de lucht erg vochtig.

Ik controleerde buienradar en die toonde verschillende buien op de Noordzee, langsheen de kust. Mijn keuze op niet verder te gaan met mijn plan leek daarmee de juiste keuze.

Langzaam aan zeilde ik met ruime wind richting Volkeraksluis.

Tussendoor de wierpot nog eens gechecked en die leek ok.

Stilletjesaan nam de wind toe waardoor ik op een moment toch twijfelde over mijn beslissing.

Na de Haringvlietbrug gingen de zeilen neer en wou ik een boei pakken in het baaitje maar ze waren allemaal bezet.  Dan maar opnieuw de steiger aan de sluis.

Stil zitten, het is iets dat ik nooit zal leren, hoe moe ik ook ben.

Ik heb van de gelegenheid gebruik gemaakt om het deksel van de ankerbak nog een laagje epoxyplamuur te geven.

Daarna goed afgedekt want ik zag regen in aantocht op de buienradar.

Een drie uur later kwam die buienlijn over, en het was de moeite. Er zat ook veel wind in waardoor ik dan toch weer blij was met mijn keuze.

Wat ik morgen ga doen, weet ik nog niet zeker, maar allszins wil ik mijn schildersgerief eens gebruiken.

De weergoden beslissen weerom

 In 2016 wou ik naar Boulogne zeilen.

Net als nu alles goed voorbereid.

De avond voor vergrek was ik aan boord en had een babbel met havengenoten.

Zij zeiden me dat je eigenlijk van niks zeker bent tot pakweg de dag zelf.

"Go with the flow,  hou niet halstarrig vast aan je plannen."

Dat was even een lastig momentje als ik zag dat weermodellen elkaar tegenspreken, onweders voorspeld werden, en er maar 1 constante was: morgen onvoldoende wind om naar IJmuiden te zeilen.

Ik heb de halve weg vandaag, naar Stellendam zitten tobben over wat ik nu best doe.  De beslissing: in mijn regio blijven, relaxen en vooral eens doen wat met Maxx aan boord niet kan: ankeren enaan boeien overnachten.

Ook zal ik proberen om nog eens, na zo'n slordige 38 jaar, in het 'veld' te gaan schilderen.

Als zeiler moet je flexibel wezen, dat is duidelijk.