Nieuwe bestemming, zo dichtbij

 Ze gaven veel wind, en onweders.

Dat eerste was er zeker, de onweders bleven uit.

Omwille van de windrichting, en het tij, leek het me onzinnig om verder richting Goes te zeilen. Die bestemming zal voor later in mijn vakantie zijn.

Nu dan maar 'mee met de wind'.

Maar eerst solo uit die box geraken. Met dwarse wind, nooit simpel.

Dankzij de kikkers op de boot van mijn buur ( gisterenavond gevraagd of dat ok is, dat ik ze gebruik) kon ik net kort genoeg, tegen de wind in, uit de box.

Op de Oosterschelde mat ik wind tussen 16 en 23 knopen. Blij dat ik een reef stak, EN mijn kleine fok.

Ik denk dat ik aan rompsnelheid zat, aan de 'jimmies' van mijn roer te voelen.

In amper anderhalf uur lag ik al in de Krammersluis.  De sluiswachter deed bijzonder zijn best om te voorkomen dat ik aan de wachtsteiger moest afmeren.

Als enige in de sluis rond 9u 's morgens, zalig.

Hoe die schipper nog iets kan zien is me een raadsel

Het stuk op de volkerak was levendig te noemen. Slalom op fok alleen tussen de vrachtschepen, pal voor de wind (wat dan ook de reden was dat ik het grootzeil, in de luwte van de 'Noordplaat', gestreken had.)

Tegen 12u liep ik binnen in Dintelmond en meerde af aan de wachtsteiger die ik daar zag.

Dat bleek wsv De Dintel, en niet Waterkant, waar ik op mikte.

Ook goed op zich, maar hun stalen steigers noem ik toch 'rompvernielers'. Stalen hoeken zonder bescherming: Als solo-zeiler is dat bij veel wind niet echt een fijn gevoel.

Om aan mijn stappen te geraken heb ik na de middag een wandeling gedaan naar de AH in Dinteloord. In 30min te doen als je goed doorstapt.

De twee Kasteelbiertjes die ik daar kocht zullen me prima smaken!

Wat de wierpot betreft: bij aankomst weeral zo goed als leeg. Daar word ik alsmaar nukkiger om 😨

3 weken solo: de planning

Recent kreeg ik een wake-up call: iemand die me dierbaar was overleed op veel te jonge leeftijd.
Mij werd op het hart gedrukt dat men maar beter niet teveel plannen en zaken uitstelt.
Ik voegde daad bij het woord en besloot een week geleden om de reeds geplande tocht naar het Markermeer/IJsselmeer solo te gaan doen. Meer nog: alvast de heenreis zal over zee gaan, van Stellendam naar IJmuiden.

7 jaar geleden wou ik eens solo naar Boulogne en terug.
Om die reis goed voor te bereiden had ik fiches gemaakt van elke haven die ik wou aandoen: de VHF-kanalen, de stroming daar, de aanlooproute, etc.
(http://myfriendship22.blogspot.com/2016/06/reisvoorbereiding-tocht-naar-boulogne.html)
Ook nu heb ik deze kaarten aangemaakt, tenminste toch twee: Scheveningen en IJmuiden.

Verschillende kennissen willen me op een of andere manier volgen, dus zocht ik mogelijkheden uit om via mijn tablet mijn positie door te geven tijdens het zeilen, maar helaas niet meteen iets werkbaars gevonden.
Het meest makkelijke lijkt me om hier op deze blog een soort dagverslag te posten.

Bon: er zijn zoveel blogs, van veel straffere zeilers, maar wil me straks volgen wil komt hier maar kijken :-)

2e herdruk van mijn eerste boek: "Ik zeil in Zeeland"

Twee weken geleden viel er plots een bestelling in mijn digitale brievenbus voor mijn eerste boekje.

Een winkel bestelde er een aantal waardoor ik een 2e herdruk heb gedaan.

Dit maakt dat ik er nu nog een 30-tal in stock heb die mondjesmaat verkocht worden.

Zo kocht ook Koen een exemplaar, en ik kreeg er een mooie feedback over terug=

"Ik heb je boek in een ruk uitgelezen. Zo leuk en fijn gebracht, ook met die handige tips erbij. Het is heerlijk herkenbaar; dat gemopper over die voetgangersbrug en de lichten daar bij het Benedensas. Maar ook die zelf relativering over bv dingen vergeten in procedures (die walstroom stekker vergeten uit bij vertrek) of die onzekerheid bij aanvang van een nieuw seizoen en alles even ver weg lijkt te zijn. Dat open boek zijn, die eerlijkheid is zo charmant. Je blijft er nederig bij en je hebt helemaal niet de pretentie de waarheid in pacht te hebben, ondanks tonnen ervaring die je tussen de lijnen toch wel leest. Dat maakt het ook sympathiek. Je bent er met de jaren bescheiden bij gebleven en ook nog altijd zoekende en worstelend hoe dingen anders of beter zouden kunnen. Als lezer en zeiler put je daar moed uit; jij die dat bovendien dikwijls op je eentje allemaal doet. Bedankt om al deze ervaring te delen, heel veel respect!"

1e solo met Dobber

Het heeft deze keer een hele poos geduurd voor ik een eerste echte solo met Dobber ging zeilen.
Voorbije weekend was het dan zover.
Vrijdagavond een rakje richting Volkeraksluis.  Met een windje in de rug tussen de 14 en 20 knopen, en enkel de fok, ging dat vlotjes.
Ook het afmeren aan de steiger viel prima mee. Met die middenkikker is het al wat makkelijker.

Eens afgemeerd nog gauw een potje koken. Ik was redelijk laat vertrokken (teveel twijfelen of ik wel zou uitvaren met die wind), en het wordt in deze periode van het jaar al een stuk vroeger donker.
De nieuwe keukenverlichting kon dus aan.  Hel leuk en mooi lichttoestelletje, die NauticLED.

Daags erna kwam het echte werk: de hele weg opkruisen naar onze haven.
De weermodellen waren het niet eensgezind: de ene gaf wat minder wind, de andere evenveel.
Het werd dus evenveel:  tussen de 14 en zelfs 23 knopen ZW.
Solo opkruisen, ja, dat is werken op deze Midget, maar het ging allemaal heel vlot.
Stiekem bleef ik alvast hopen dat het grootzeil het bleef houden, want een scheurtje komt zelden alleen :-D
Eens aangekomen in onze haven werd het best lastig.  Afmeren aan de wachtsteiger (omdat het voetgangersbrugje nog maar eens open was...) ging fout: tot twee maal toe miste ik de bolder en tegen dan was ik al teveel verlijerd en moest ik omkeren.
Een nieuwe poging hoefde gelukkig niet, toen ging het brugje open en kon ik door.

Ik meer ook steeds achterwaarts af in de box.  Met de vroegere Friendship 22 en 26 ging dat prima, maar de Midget is in achteruit best wel koppig.  Het zal even duren voor ik hem echt ken.
Wat 'spelen' met volgas achteruit en vooruit hielp zeker.  Uiteindelijk lukte het hem achterwaarts, bij een vette zijwind, in de box te krijgen.  Het is alvast duidelijk dat een Midget snel verlijerd bij sterke wind, door zijn hoge opbouw.

De rest van de dag gebruikte ik om nog enkele zaakjes te regelen.
Zo reinigde ik de kleine ruimte waar de sensoren zitten.  Zwart, rot, water kwam daar uit.  Bah.

gebarsten stopcontacten...

En de stopcontacten naast de mast waren stuk voor stuk gebarsten, en stonden vol water.  Lijkt me niet gezond.  Vulcaniserende tape heeft de klus geklaard  :-)







Nu nog een oproep:
Ik wil de grootzeilval, de kraanlijn, de toekomstige onderlijkstrekker, en de neerhouder, naar de kuip brengen.  De lier op de mast plaats ik dan aan stuurboord onder de buiskap, samen met wat klemmen.
Hiervoor moeten gaten geboord worden in de opstaande rand.  Heeft hier iemand ervaring mee?
Ik wil ze boren met een gatenzaag van 20mm.

Hier moeten 4 gaten komen van 20mm

Met de antennemast ontving ik zelfs een
'Securite' van Oostende...  :-O

Vulcaniserende tape:
het bespaart me voorlopig 3 nieuwe stekkers