Wat denk je van een dagje 'Tiengemeten'?

8u20, we wrongen ons uit een hoekje in jachthaven 'De Batterij'.  Solo had dat zeer moeilijk geweest, maar nu met mijn vriendin erbij ging dat wat gemakkelijker.

Na een anderhalf uur motoren kwamen we aan de passantensteiger van het eiland 'Tiengemeten'. De wind west, en al redelijk sterk om relaxed in achteruit met een Midget binnen te varen.  Ik waagde het toch: een rondje starten over stuurboord, dan op juiste moment quasi volgas achteruit de geul in.  De neus wou wel wegwaaien maar tegen dat die neus echt 'out of control' was, lag ik al bijna waar ik de Dobber hebben wilde.  Nu mijn vriendin er bij was, was de stress dat de neus 'fout' zou landen tegen de steiger, een stuk minder.

18.000 stappen later (mijn tanden vielen bijna uit van verbazing toen ik de stappenteller zag🤭), en een dazenbeet rijker, gooiden we weer los.  Een Haringvliet waar witte kopjes op staan, dat is zeker meer dan 11 knopen wind.  Een kort hobbelig stukje naar WSV De Put en we lagen weer op rustiger water aan hun lange passantensteiger.

We waren doodop, en onze engelse bulldog al helemaal.  Het is zeker een aanrader om het eiland eens te bezoeken. Je hebt nadien zeker een ander beeld van het eiland als je er nog eens voorbij zeilt.

Tiengemeet

Ik kreeg het creatieve plan om eens een olieverfschilderijtje te gaan maken op eiland Tiengemeet.

Tegen 7u30 voer ik op motor naar de passantensteiger aan het eiland.

Zoals wel vaker maakte ik me al zorgen om in die smalle geul te gaan afmeren, maar het ging vlot. In zijn achteruit is een Midget misschien wel koppig, maar het ging weerom prima.

Gepakt en gezakt trok ik op pak, maar een succes werd het niet: ofwel geen mooi zicht, ofwel teveel wind,ofwel te heet in de zon.  Het schildersgerief ging weer aan boord en ik trok er te voet op uit naar het bezoekerscentrum en terug.

Na 11 jaar rondtoeren in deze regio vond ik het stilaan beschamend om nog steeds niet gewandeld te hebben op Tiengemeet.

Tegen twaalf uur voer ik weer uit, deze keer op zeil, en pikte een boei in het baaitje aan de Volkeraksluis.  Zoooo rustig hier... tot de scouts verscheen, maar toegegeven: hun capriolen met hun vletten zijn soms het bekijken waard.