Van Goese Sas via Roompot naar Herkingen

 Nee hoor, de tfip 'Goese Sas via Roompot naar Herkingen was niet in 1 dag.

Maar de eerste twee dagen waren het vefnoemen helaas niet waard.

Van Goese Sas naar het haventje aan de Roompotsluis moest geheel op motor. Amper wind, en het beetje dat er wel was, was tegen.

De stroming zat wel volledig mee.

Eens afgemeerd en opgeruimd leek het weer wel ideaal voor een goede strandwandeling.

Daags erna, vrijdag 21 juli, vertrok ik reeds om 5u richting Krabbenkreek. Idee was om daar inkopen te doen maar uiteindelijk werd het weer een boei. Daar een kameraad ontmoet en samen wat Kasteelbier genuttigd, samen aan 1 boei.

Zaterdagmorgen vertrokken we weer en scheiden onze wegen opnieuw. Mijn kameraad naar de thuishaven, ik naar Herkingen. Ik had daar afgesproken met een dame met een Midget 26.

Altijd leuk om mensen met hetzelfde type boot te ontmoeten.

Omdat de wind bleef toenemen, tot uiteindelijk 'Vlissingen 6', bleef het bij zeilen naar de sluis, en na de sluis een stukje tot aan begin Veermansplaat en dan naar de Marina in Herkingen.

Daar liep ik net op tijd binnen en werd prompt goed ontvangen en geholpen door een paar ligplaatshouders.

Zondag werd regelrecht storm voorspeld en bleef ik gewoon liggen.

Mss gewoon nog eens wat schilderen in de kuiptent, je kan je geen beter 'goed verlicht atelier' inbeelden.

Sportief tripje naar Goesche Sas

Om 5u40 was het hoog water.

Als ochtendmens is dat voor mij geen probleem.

Al wil ik dan meestal wel zo stil mogelijk vertrekken.

Omdat er rondom mij ook nog jachten geankerd lagen, moest ik goed uitkienen hoe ik op zeil kon vertrekken.

Gelukkig was er weinig wind (dacht ik), dus zou het geen moeilijk manoeuver worden.

Rond 6u50 vertrok ik.

Rustig windje, zo leek het toch. Blij dat ik voor de genua koos.

Maar eens de kreek uit was dat niet echt een rustig windje.

Teveel nu ook weer niet, maar mijn interieur werd toch aardig verbouwd, daarbinnen :-D

Ik moest opkruisen tot aan de zeelandbrug, en kon dan de vondelingenplaat rond.

Het opkruisen bekijk ik als een tactisch spelletje. Tussen de vrachtschepen door kruisen, op tijd over stag gaan, gewoonweg timen zeg maar.

Er zat een goede vaart in, met die genua, maar toch ook wel golfslag wat het zeilen leuk maakt.

Die golfslag werd wel een nadeel ter hoogte van de Zandkreek, want daar moesten de zeilen neer.

En het grootzeil opbinden, dat is kunst en vliegwerk in golfslag.

Ik wou de motor goed op tijd starten omdat die vandaag nog niet gedraaid had. Zo kon hij alvast opwarmen.

Aan de wachtsteiger lag 1 motorboot. Niet helemaal vooraan, maar helemaal achteraan.

Dus 'stak ik voor'.

De wind stond recht op kop, en dan is afmeren knap vervelend.

Intussen belde ik de jachthaven voor een plekje.  Ik kreeg L49.

De sluisdeuren gingen open en een volle sluis voer uit.

Als enige ging ik de sluis in, die motorboot maakte geen aanstalten om mee te schutten.

In deze sluis is er toch een behoorlijk verval.

Naarmate mijn boot hoger kwam te liggen nam ook de impact van de wind toe.

Goed dat ik ook het voorste landvast gebruikte.

De deuren gingen open en de boeg van een vrachtschip lag daar te prijken, klaar om in te varen.

Ik kon er nog wel naast maar zodra ik afdraaide naar de jachthaven, moest ik afstoppen, met de wind achterop omdat er net een jachtje vertrok.

Eens die weg waren kon ik zoeken naar L49.

Die plek vond ik uiteindelijk, maar het is een box met maar 1 paal vooraan, en nu net, om af te meren aan de 'verkeerde' kant.

Bon, nieuwe truc uittesten: middenkikker op die paal en in achteruit die box in. Op die manier blijft de 'poep' aan hogerwal.

Dan snel lijn wisselen met voorste landvast en verder op dezelfde manier er in varen.

MAAR: dit had goed kunnen werken als de box breed genoeg is.

Maar hij was eigenlijk 20cm te smal.

Ik lag geklemd tussen de buur en de vingersteiger.

Nochtans had ik doorgegeven dat een Midget een dikkerd is, 3 meter breed.

Na overleg met de havenmeester (bijzonder lieve, vriendelijke, dame) besloot ik te blijven liggen.

Het is maar voor 1 nachtje...

Alweer Krabbenkreek

 Het klopt: gisteren, maandag 17 juli, heb ik geen blog geschreven.

De afgelegde afstand was te belachelijk om er een blog over te schrijven.

Ik voer buiten in de fijne jachthaven De Batterij met doel om naar Oude Tonge op te kruisen voor de onweders er zijn.

Uitvaren ging makkelijk.

Maar eens aan de Volkeraksluis voelde ik al dat het een rit zou worden met pakweg 18 knopen op kop, dus hele wel motoren.

Nee, daar had ik geen zin in.

Na de sluis meerde ik af aan de steiger. Meteen kreeg ik de bevestiging dat het geen stomme zet is. Dat afmeren met wind op kop, solo, was geen makkie.

Vandaag, dinsdag, was de wind een pak minder.  Ik wou om 6u haast vertrekken op zeil, maar het was een beetje te link om dat te wagen.  Tegen 6u30 was ik al ter hoogte van Ooltgensplaat. De wind was tot dan toe rond den 8 a 13kt.

De hele Volkerak moest ik opkruisen.  Gaandeweg minderde de wind steeds.

Het duurde bijna vier uur om aan de Krammersluis te geraken.

Na de sluis probeerde ik nog wat te zeilen, maar de vrachtschepen in de Zijpe maakten dat ik toch maar de diesel startte voor het laatste stuk tot Sint Annaland.

Daar pikte ik een boei om de namiddag verder rustig aan te doen

Schilderdag

Rond middernacht trok de wind aan, zoals voorspeld.  Voor mij, en waarschijnlijk veel anderen, was de wind wat te fors. Ik zag althans geen boten vertrekken. Dus vandaag nog een extra 'rust'-dag.

Na de obligatoire inkopen was vandaag zo ongeveer helemaal in het teken van 'olieverf schilderen'.

Jachthaven De Batterij blijft mijn favoriet.

Had ik vanmorgen een leuke babbel met een symathieke dame, bleek ze uiteindelijk met haar echtgenoot, John, deze haven te runnen. Zo gemoedelijk, dat vind ik gewoon geweldig.

Ik had daags er voor al wat mooie locaties gevonden om ter plaatse te gaan schilderen maar na een nieuwe verkenningsronde was geen enkele locatie doenbaar.

Mijn schildersezel zou gelijk veranderen in een kite of zo.

Dan maar gewerkt met een foto.

Ter plaatse foto's gemaakt van mooie locaties, met mijn gsm.

Nadien de beste foto over gezet op mijn tablet en die gebruikt als 'fotokader' vanwaar ik kon vertrekken.

Tijdens het schilderen vreesde ik echt voor het resultaat. Ik vind het op niks trekken.

Ik werkte immers in  beperkte ruimte, op een schommelende boot, en geen echt grote foto om van te werken.

Maar ik ga jullie het resultaat niet onthouden:

Dagje zonder zeilen, in Willemstad

Vandaag een ganse dag onweersdreiging.

Ik ben dus niet uitgevaren.

Eens een keer de bliksem zien inslaan op je mast lijkt mss wel een stoer 'toogverhaal', maar meemaken wil ik het zeker niet.

Het doet me meteen terugdenken aan een ochtend, dzstijds met mijn Frizndship 22, toen ik 's moegenvroeg net Burghsluis buiten voer.

Dat wou ik niet nog eens meemaken.

Toen waren de donders en bliksems recht boven me en klonken als kanonschoten.

Ik heb nog nooit zo snel zeilen gestreken, en in de Schelphoek binnen gedraaid als toen.

Ankeren was langs geen kanten volgens het boekje. Enige wat me interesseerde was om dicht bij een stalen platbodem te liggen die zondermeer een hogere mast had dan ikzelf.

Nu bleef ik dus liggen.  Zo kon ik eens mijn afwas doen, de was zelf, en eens gaan tekenen in de buurt van de bunkers.

Ik had zelfs een hele kluslijst en voor 1 keer heb ik die niet helemaal afgerammeld vandaag.

Men zegt dat je echt op vakantie bent als je de datum vergeet.  Wel, dan is het zover wat de datum op mijn tekening... is fout 🤣

Twee uur later trok het onweersfront over.  Geen kanonschoten deze keer, zelfs geen lichtshow, maar wel bakken regen. De regen was zo fel dat het voorluik echt helemaal toe moest.

Maar na regen komt zonneschijn :-)

Gaat nog in orde komen, dat wierpotprobleem

Vanmorgen vertrokken in kanaal naar Middelharnis, rond 7u30.

Ik wou eerst naar Hellevoetsluis, maar de onweersvoorspellingen voor zaterdqg werden uitgebreid, en me morgen, zaterdag, moeten haasten om van Hellevoetsluis tot in Willemstad te geraken, leken me niet zo fijn.

Yachting Willemstad had immers een nieuw deksel voor mijn 'nieuwe' waterpomp in stock en dat dekseltje wil ik zeker te pakken krijgen.

Omdat de plek in Willemstad enkel de dag zelf te reserceren was, ging ik er maar gelijk naartoe. Ik boekte intussen via de website van de stadshaven, en belde ze ook. De dame hielp me goed verder. Echter: ik kon er pas in na een bevestiging van de jachthaven De Batterij en die bevestiging bleef uit.

Dan maar een rondje Tiengemeet.

Na het rondje had ik nog steeds geen bevestiging dus riep ik de haven maar even op via VHF: "oh, ik weet van niets, maar legt u hem maar in die box".

Wat later lagik prima afgemeerd en haastte me meteen naar de yachtwinkel.

Het nieuwe dekseltje lag netjes klaar en eens weer aan boord verving ik het meteen.

Het verschil tussen het oude en het nieuwe deksel is duidelijk.

Ik acht de kans groot dat het probleem nu echt wel van de baan is, maar de test zal pas maandag zijn, sant morgen, zaterdag geven ze onweders, en zondag stormachtige wind.

Twee dagen rust in Willemstad: tijd om de nodige klusjes te doen, en wie weet: nog eens schilderen.

Schilderachtig Middelharnis

 's Morgens vroeg zei ik reeds gedag aan wsv De Dintel. Zeer goedkoop liggen, maar je moet er de stalen steigers wel voor lief nemen.

Eens op het Volkerak was er volgens mij van de voorspelde 8 knopen wind geen sprake. Ik mat zelfs 14 knopen. De reef, die ik net losgemaakt had, maakte ik weer vast.

Tegen 8u15 kon ik de sluis in, samen met een vrachtschip, en dat met wind pal achterop.  Als solo-zeiler vind ik dat toch 'sluisje doen 2.0'. Ik hield maar goed afstand. Die schroeven malen stevig bij vertrek.

Na de sluis wou mijn innerlijk stemmetje stoppen. Angst is nooit een goede raadgever, maar het was het feit dat het baaitje na de Volkeraksluis volzet was (nota bene o.a. twee Midgets), dat ik verder moest.

Was ik even blij dat ik de reef had laten zitten, in combinatie met kleine fok! Er kwam een bui voorbij en de vlagen tikten rond de 21 knopen.  Het was zeker geen rustig zeilweer.

Eens aan Middelharnis, mijn bestemming, begonnen de zenuwen flink te spelen.  Afmeren met veel wind geeft mij extra stress.

Uiteindelijk zag ik een groen bordje aan het begin van het kanaal. Effe vol gas achteruit (link bij veel wind op kop!) en dan gauw indraaien bij volgas (al even link bij beperkte ruimte).  Maar bon: ik lag!

Bleek nadien dat dit allemaal prive plaatsen zijn, maar ze zullen me niet wegsturen met deze wind, zei iemand in dat haventje.

Voorzieningen zijn er overigens niet, maar ben al blij dat ik beschut lig.

Tijdens het zeilen checkte ik de wierpot: leeg!  Hoe ik dat stomme probleem ooit opgelost krijg wordt steeds meer een raadsel.  Ik denk nu aan een nieuw deksel voor de, overigens nieuwe, waterpomp.

Na wat rust is het me overigens gelukt om eens te schilderen.  Een atelier aan boord, wie kan dat zeggen 😁