Even de watertank vullen: hoe het niet moet :-D

 Het begin van het vaarseizoen gaat steeds samen met het vullen van de watertank.
Hoe smerig die wel was had ik al eerder gepost, en nu ze van een nieuw toezichtsluik voorzien is, werd ze nog grondiger gereinigd.

Tijd nu om er de waterslang in te hangen.  We hadden er twee gekocht van het krimpende type, een jaar of twee geleden.
Ze zijn nog niet veel gebruik.  We kochten alvast een bijhorend adapterstukje zodat we ze gemakkelijk kunnen koppelen.

In Wemeldinge zijn er nu nieuwe steigers, en daar kan je water tappen in de steiger zelf. Zeer handig.
De likt er je slang in, met het gekochte adapterstukje en klaar is kees... dacht ik toch.
Ik klikte de slang er in en prompt werd mijn hele voorplecht besproeid, tot aan de buren toe (die er gelukkig niet waren).  Ik kon dus al meteen op jacht naar een rondvliegende sproeikop. Die sproeikop kon ik niet meer toedraaien om een of andere reden.  Dus snel weer naar de steiger om daar de slang af te koppelen.  Natuurlijk koppelde ik wel onze slang af, maar bleef dat adapterstukje zitten waardoor ik daar een fijne, frisse, douche kreeg.  In de zomer misschien wel leuk, maar zo bij amper 8 graden iets minder.

Bon, eerst maar even droge kleren aantrekken en dan een nieuwe poging wagen.
Ik klik er onze andere slang in, en deze keer kreeg ik een fontein halverwege de slang.  Blijkbaar is de rubberslang binnenin gescheurd. Zowat alles van onze boot heeft nu al water gezien, behalve de watertank.

Dan maar eerst naar Boateak, en hopen dat zij een slang in de aanbieding heeft.
Ik neem er eentje mee, met in gedachten: goedkoop is duurkoop.
Deze slang heeft een afsluiter aan het uiteinde, die eerst goed toegedraaid, en dan de slang aangekoppeld aan de steiger. Deze keer geen douche.
De tank kon ik eindelijk goed vullen, zonder natte broek.
Eens ik het water in de vulslang hoor, kon de kraan toe, en slang weg.
Missie geslaagd... dacht ik.

Een half uurtje later zoiets wilde ik dan genieten van het eerste water uit het keukenkraantje. Maar allereerst de afsluiter van de watertank open zetten. Normaliter krijg je daar geen natte handen van, daar in de bak onder het salon... maar nu dus wel!
Meteen gaan er alarmbellen af... deze bak is langs binnen verbonden met de bak aan de overzijde en bovendien is er een gaatje naar het keukenmeubel, en een gaatje naar de log onder de vloer.

Er stond genoeg proper water in deze bak om er goudvissen in te houden.  Ola!
allereerst alles uitgesponst.  Zo'n 4 emmers van 5 liter kwamen daar uit.
Zelfs in de bilge staat nu water...
Dan gaan kijken naar mijn nieuw toezichtsluik.  En daar zag ik het: dat luik sluit slecht af.
Er kunnen twee redenen zijn: rubber versleten (het was omzeggens een 2de-hands luikje) OF het kan wel druk aan van buiten uit, maar niet van binnenuit.

Daar heb ik nu dus een probleem dat ik moet kunnen oplossen: het luik toe krijgen.
Mijn vriendin heeft een goed idee: afkitten met siliconen.  Niet met TEC7 want dan krijg ik het misschien nooit meer open.

Het klussen is nog niet gedaan.

SilicOne van Hempel: onze bijdrage voor een beter (water-)milieu

 

Eindelijk was het zover: onze Dobber gaat voor een tiental dagen de kant op in Schapenput.

Voorafgaandelijk had ik al een hele (strakke) planning opgemaakt.
Dat was nodig ook, wat elke dag dat ik als zelfstandige aan de boot klus, is een dag zonder inkomsten.

Vrijdagmorgen ging hij er uit.
Het moet gezegd dat Kees van Schapenput werkelijk tovert met die tractor en aanhanger.
Sterk staaltje manoeuvreerwerk!

Ik kon vrijdag op hulp rekenen, en meteen werd de oude antifouling weggekrabd.
Een groot deel was al weggehaald met de hogedruk spuit door de havenmeester, maar uiteindelijk ging quasi alles er af. Al moet ik toegeven dat Koen, mijn hulp, het net iets beter deed dan ik.
Hier en daar ontstonden toch krassen bij het krabben. Jammer maar helaas.
Ook vielen mij de vele bultjes op, die evenwel droog zijn vanbinnen, dus geen osmose.
Naast die bultjes ook veel gelcoatschade: putjes her en der.

Naast het krabben heb ik ook een huiddoorvoer weggehaald, hierover later nog een blogje.
Nu die toch weg was, kon ik de huiddikte bekijken. Wel, dat slaagt wat tegen.  Bij mijn vorige boot, een Friendship 26, was die zo'n 10mm.  Bij onze Midget maar 7mm.
(Naar mijn gevoel is de romp niet zo goed als die van een Friendship eerlijk gezegd.)

De twee dagen daarna kon de romp drogen, en kon ik die opening van de huiddoorvoer afdichten, alsmede twee rondes plamuren.  (Dit deed ik zo goed mogelijk, maar uiteindelijk zal blijken dat ik alsnog plekken vergeten ben.)

De producten voor dit SilicOne systeem kochten we bij D&D Sails in Stabroek.

Maandag kon de eerste laag erop: de SilicSeal.  Van dit product kocht ik 3 blikken van 0,75 liter.
Deze laag is bedoeld om de nog resterende antifouling te fikseren.
Na het 'slissen' met waterproof schuurpapier nr. 180, en het goed afspuiten, kon de laag er op.
Hier moet je goed plannen, en zeker ook de temperatuur in het oog houden.

Meermaals heb ik gemaild met Hempel, die trouwens snel en degelijk antwoorden, om hier een goed inzicht op te hebben: na de SilicSeal moet er binnen een vastgelegde tijdspanne de 2e laag er op: de Tiecoat.  Voor deze 2e laag kochten we ook 3 blikken, maar hebben er maar 2 gebruikt.
(Iemand die een blik nodig heeft?)

We hadden veel geluk met het weer: geen regen, maar ook wat tegenslag: het moet langdurig minstens 10°C zijn, en dat was 's nachts niet het geval.

Ik heb geprobeerd een gordijn rond de boot te kleven en er een elektrisch vuurtje onder te zetten.
Dat gordijn was gelukt, maar nu bleek daags erna dat het vuurtje niet gewerkt had: de haspel was in veiligheid gesprongen... (je moet een haspel dus helemaal afrollen... dat wis ik niet).

Met een online gekocht thermometertje kon ik de temperatuur monitoren: die was 's ochtends onder het dekzeil nog 8°C.
Na contact met Hempel, die weer zeer snel reageerden kon dit nog wel.

16 uur na de Tiecoat mocht de eerste laag SilicOne er op.
De eerste paar strepen met de verfroller is vast een geklieder, je moet het product even gewoon worden: het is geen verf, maar wat dikker, en trekt veel 'draden'.  Eens je de pak beet hebt gaat het prima.
Je schildert er dan mee zoals bij een 2-componentenverf:  eens er op: afblijven :-)
Tussen de eerste en de 2e laag moet ook minstens 16 uur zitten. Ik nam 24 uur voor mijn planning en hoopte dat het die nacht niet te koud zou worden.

24 uur later kon de 2e laag er op. 
Maar eerst een onaangename verrassing:  hier en daar kleefde er weggewaaid stof en antifouling van de buren in de eerste laag.
Geen leuke vaststelling.
Ik doe een warme oproep aan iedereen om steeds je werkplek proper te houden, zo blijven we goede buren.

De zon verwarmde goed, al bleef de dagtemperatuur weeral rond de 11 tot 15 graden steken, en 's nachts best wel fris: amper 6 graden.
Die 2e laag is geen makkie: je ziet erg moeilijk waar je al gebleven bent.
Voor deze 2 lagen SilicOne - blauwe kleur - kochtten we 6 blikken van 0,75 liter.
Hiervan bleef er eentje over.

Nadien herhaalde het verhaal zich, toen de bokken verzet waren, en ik de plaatsen van de stempels kon doen.

Op de dag van de tewaterlating zag ik hier en daar wat schade door het wegnemen van de stempels. Jammer, maar daar kon ik die moment niets meer aan doen.

Dobber dobbert nu weer, en doet dat nu milieuvriendelijk :-)

Knop van de Eberspacher kachel afgebroken

 Soms komt het goed uit dat ik een 3D-technisch tekenaar ben :-D
Niet zozeer voor mezelf deze keer, maar voor de eigenaar van een Midget 31.

Zijn bedieningsknop van zijn Eberspacher verwarming brak af.
Die bleek al eens gelijmd te zijn, maar iedereen weet dat dat niet nog eens te lijmen valt.

Om hem uit de nood te helpen heb ik de knop uitgetekend in 3D, in mijn Autocad, en er een STL-bestand van gemaakt.
Bijzonder handig is alvast dat we het oude model nog hebben om het op te meten en te bekijken tijdens het uittekenen.

Nu nog laten printen in 3D, en zijn verwarming kan weer aangeschakeld worden :-)

De 'ribbeltjes' heb ik iets
meer uitgesproken gemaakt

Ai! Het droogpak is beschadigd!

Een (hele) poos geleden kwam er iemand van de nutsmaatschappij de gasmeter vervangen.
Naast die gasmeter hing mijn droogpak.
Hoe die man die meter ging vervangen wist ik niet, maar ik ging er wel van uit dat, als dit pak in de weg zou hangen, hij me zou vragen het te verwijderen.
Er werd niks gevraagd... wel sloeg die man er in om los door de muur te boren en zo de grote spiegel in de inkomhal aan diggelen te helpen.
"Oei, ik wist niet dat die Ytong-muurtjes zo dun zijn...".
En geloof het of niet, met dezelfde kracht boorde hij een tweede gat, en er dus nog eens helemaal door.

Intussen hing mijn droogpak daar nog, en er werd nog steeds niets gevraagd...
Een uurtje later droop de technieker af, zonder ook maar iets te melden.

Maanden later nam ik het droogpak van de haak en bekeek het, vooral om te zien of er geen spinnen in huisden. En wat zie ik?  Twee gaten in de latex voeten. De gaten zijn zo te zien ontstaan door iets heet, de latex is gesmolten.
Chuck, hoe herstel je zoiets?
Op internet, en via e-mail, leerde ik al vrij snel twee zaken:
- de voeten zijn niet vervangbaar
- de fabrikant van het droogpak, Crewsaver, heeft geen 'spare parts' en geen hersteldienst
- de fabrikant geeft enkel mee dat ik kan proberen het te herstellen (zonder enige richtlijn) op eigen risico

OK, dan zal ik maar zelf iets moeten verzinnen.

Ik zocht naar latex lijm op internet en naar een stukje zwarte latex.
Zo kwam ik uit op een website waar je niet meteen aan zou denken, als het om latex voeten van een droogpak gaat: http://latexkledingrepareren.nl/Hoe-kun-je-zelf-latex-kleding-repareren/
Daarnaast kreeg ik de tip mee om alvast zowel langs buiten als langs binnen een 'patch' te kleven.

Bij deze website bestelde ik een strook zwarte latex met 0,7mm dikte, een potje sterke latexlijm, en een aandrukrolletje.
Twee dagen later ontving ik het pakketje en waagde me er aan.

In de doos zat een handleiding, maar beknopter dan deze op de website zelf.
Eerst reinigde ik de latex voeten met warm water.  Het afwasmiddel liet ik achterwege, zo smerig zijn ze niet.
Ik sneed dan enkele patches op maat, met flink afgeronde hoeken.
Ook knipte ik de beschadigde zone uit, zodat het een zuivere opening werd.

Daarna 'ontvetten/voorbereiden' met cellulose thinner. Dat goedje maakt je na een poos absoluut duizelig, best als het kan in open lucht doen, en niet zoals ik in je kantoortje.
De latex krult op, en ook je 'patch'.  Die patch krult zo fel op dat ze soms helemaal opgerold is.

Eens de plekken droog zijn, kan de latex lijm er op, met een kwastje.

Opnieuw krult de latex op. Bij de 'patches' is het opletten, als die helemaal oprollen kleven ze aan zichzelf...

De lijm moet handdroog zijn. Dan kan de patch er op, maar opgelet: daar waar de patch de latex voet raakte, kleefde hij meteen. Herpositioneren is onmogelijk. Verwacht geen mooi uitgelijnde herstelling want dat lukt je niet.  jammer dat mijn herstelling niet zo netjes is, maar de opening is wel weer toe.

Bij het gaatje in de hiel ging het ook niet goed: de 'patch' moest in een hoek gekleefd worden en ook hier raakte de patch zichzelf in de hoeken waardoor er een naad ontstond.  Die heb ik kortgeknipt, maar weg is de naad niet.

Nadien trok ik de beide voeten binnenstebuiten en deed de herstelling nog eens over.
Bij de hiel zorgde ik er voor dat de naden niet op dezelfde plek zitten.

Getest heb ik het pak nog niet, maar de gaten zijn wel dicht.  De verlijming lijkt me sterk.
Binnenkort eerst eens uittesten voor ik er 100% vertrouwen in heb.
Ik ga alvast neopreen zeillaarzen bestellen die wat te groot zijn, zodat deze latex voeten nog eens goed ingesloten zitten.

Uit winterslaap: houten strips weer in de olie

 De boot komt stilaan uit winterslaap.  Het winterdekzeil is er af, en dan komt steevast weer de moment om de handgrepen en houten strips in de olie te zetten.

Sommigen laten het zo, sommigen zetten er telkens de hogedruk reiniger op, en sommigen zetten ze in de olie.
Ik doe het laatste:  lastige klus, maar wel mooi, en ik ga er van uit dat het hout zo wat langer mee gaat.
Ik ben er immers achter gekomen dat deze strips van binnenuit vastgeschroefd werden en je er langs geen kanten aan kan, als je ze ooit wil vervangen.  Het is dus zaak om ze zo lang mogelijk goed te houden.
Het was een lek boven het kastje voor het keukenblokje dat dit aan het licht bracht.

Eerst alles weer eens afplakken.  Die olie 'spettert' behoorlijk, en de vlekken zijn nauwelijks weg te krijgen.

Dan twee lagen olie met een tussenpauze van max. 30min.  Nu is die 30 minuten krek de tijd dat ik nodig heb om één kant met een klein borsteltje in de olie te zetten, ik kon er dus gelijk een tweede keer over.

Eindresultaat is wel fijn om zien :-)

Omdat er in de naad tussen de sierstrips en de gelcoat hier en daar quasi 'moestuintjes' ontstaan heb ik deze keer de bovenzijde afgekit met transparante TEC7.

Antislip op de trap

Bij wat golfslag is de trap aan de kajuitingang wel eens wat link.
Onze bulldog naar beneden dragen via die trap is dat zeker ook.
Reden?  De antislip is geen antislip meer :-D

De grote vraag was allereerst: hoe is die bestaande antislip vastgekleefd aan de traptredes? Of is die misschien zelfs ingefreesd?
Nu we lid zijn van de Midgetclub, had ik ook toegang tot de WhatsApp-groep en vernam daar dat er inderdaad Midget 26's zijn waarbij de antislip ingefreesd zit.
Het werd een kwestie van: "Begin er aan, we zien wel!"
Goed nieuws:  ik wurmde voorzichtig een plamuurmes 'onder' de bestaande antislip en die kwam wonderbaarlijk vrij gemakkelijk los.  Hij zit vastgekleefd met contactlijm.

Ik nam de twee losse tredes mee naar huis om ze daar aan te pakken.
Op de Workmate kon ik de antislip strips er af halen en met een plamuurmes proper maken.

Daarna ging er antislip-tape op van Tesa. Daar had ik al ervaring mee toen ik een nieuwe trap gemaakt had voor onze FS22 en later de FS26.

De twee andere 'tredes' moest ik aan boord fiksen.
Bij eentje ging het verwijderen van de lijm zeer stroef. Gelukkig loste de lijmrestant makkelijk met aceton.
Voor de onderste trede heb ik de tape wat 'op maat' geknipt zodat hij de vorm van de oude strip volgde.

Nu zit er op elke trede nieuwe anti-slip, en het ziet er nog mooi uit ook :-)

Het gaat dooien!

-8°C onderweg

Na een flinke vorstperiode kwam eindelijk de dooi.
En op zo'n moment wil ik aan boord zijn.
's Morgens vroeg reed ik reeds naar de haven. -8°C in de auto, dat is behoorlijk fris.
Bij aankomst was de haven nog steeds voorzien van een dikke laag sneeuw.

In de batterijbak ook vorst

Aan boord was het -5,6°C. En in de bak van de batterij ook vorst: -0,6°C.
Ik zette een elektrisch vuurtje aan, en ging gewapend met een zaklamp allereerst de afsluiters en motor goed bekijken.  geen scheurtjes te zien.
Zou ook niet mogen omdat ze allebei vol antivries zitten.
Ook het motorblok leek me OK.  De wierpot en koelcircuit zit ook vol antivries.

Op zo'n moment ben ik erg blij dat ik de pomp-WC verwijderd heb, en de lavabo.  Dat zijn meteen een paar afsluiters minder die kunnen bevriezen.

Vanaf 10 a 11u zou de dooi intreden.
Tegen dan had ik de kajuit toch verwarmd gekregen tot 4°C.
Nog eens een controleronde en intussen alle sneeuw uit de kuip verwijderd.
Smeltwater kruipt waar het niet gaan kan, en dat kon ik zo al voor een groot stuk vermijden.
Het was nog te gevaarlijk aan dek, de sneeuw op de voorplecht liet ik maar liggen.

Dooi in de batterijbak :-)

Een beetje later werd de temperatuur in de batterijbak positief.
Dan zijn de afsluiters vast ook positief qua temperatuur.

Ik kon met een gerust hart naar huis rijden nu.  Door de corona-maatregelen had ik een 'Verklaring op eer' op zak, en leek me dit een meer dan geldige reden om even de grens over te steken.

Enkele jaren geleden, toen we nog eens zo'n winter hadden, heb ik een bolafsluiter gevuld met water en dan buiten gelegd om te zien of deze zou scheuren.
Het ijs in de kogel vond toen zijn weg via de rubber dichting, en scheurde niet.
Maar ik zou daar toch maar niet op rekenen.